Skompletowanie zestawu do spinningowego polowania na sandacze nie jest specjalnie trudne i nie wymaga ogromnych nakładów finansowych. Jest jednak konieczne, by w sposób świadomy i skuteczny łowić te piękne ryby. Niestety, lwia część polskich spinningistów zbyt wiele pozostawia przypadkowi i tak naprawdę do końca nie wie, co może przyczepić się do błystki.

Kij powinien być lekki, gdyż podczas wyprawy wykonuje się kilkaset rzutów, często jak najdalszych, a więc wymagających wysiłku mięśni. Wymagana jest raczej szybka akcja, umożliwiająca natychmiastowe zacięcie i pozwalająca na wbicie grotu kotwicy czy haka w kostne części sandaczowej paszczy. Jednak nie powinno być mowy o używaniu twardych wędzisk szczupakowych - przy połowie sandaczy konieczna jest bardzo delikatna i wrażliwa szczytówka będąca swoistym wskaźnikiem brań. Dobre mogą się okazać cięższe wklejanki lub delikatniejsze klasyczne spinningi - masa wyrzutu do 20 g, nie więcej.

Sandacz nie zawsze uderza zdecydowanie, całą gębą. Niejednokrotnie "skubie" sztuczną przynętę, chwyta ją delikatnie. O pobiciu informuje wówczas drgnięcie szczytówki i właśnie wówczas jest ten ułamek sekundy na prawidłowe zacięcie.

Kołowrotek powinien być dość lekki, najlepiej o przełożeniu 1:5,2 o długiej szpuli. Ostrożnie jednak przy zakupie - wielu producentów zakłada długą szpulę na nie poprawione kołowrotki starszych typów i występują niedowinięcia żyłki przy rantach szpulek, co całkowicie dyskwalifikuje sprzęt.

Szczególną rolę odgrywa sprawny hamulec - do połowu sandaczy używamy żyłek o przekroju 0,20 do 0,23, więc hol dorodnej sztuki przy niesprawnym hamulcu musi skończyć się zerwaniem przynęty.
W pudełeczku mam kilka niewielkich woblerów - używam przede wszystkim pstrągowych przynęt, bardzo naturalistycznych, stanowiących wierną podobiznę takich rybek jak głowacz "Salmo" (bardzo przypomina małego jazgarza - ulubiony przysmak sandacza) oraz poprawione strzeble i "Hornety". Mam też kilka drobnych woblerów tonących o kształcie uklei i jelca. Najdłuższy ze stosowanych przeze mnie ma 8 cm. Żaden z nich nie ma zbyt agresywnej akcji jak typowe woblery szczupakowe - raczej trzęsie się niż wije, drży, a nie kolebie...

Obok woblerów w moim pudełku mam kilkanaście błystek obrotowych - są to średnie "Effzetty", "Super-vibraxy" i tęczowe "Lukrisy" oraz inne modele o skrzydełku typu long i raczej ciężkim korpusie. Obrotówki służą mi do sporządzania tandemików z twisterami. Radko łowię na same obrotówki czy na same twistery. Te ostatnie uzbrajam węgorzowym hakiem z oczkiem, dopinam doń agrafkę, umożliwiającą doczepienie twistera do kotwiczki, czyli na sporządzenie tandemiku. Z doświadczenia wiem, że sandacz najchętniej uderza w twistery żółte i białe, a także w czerwone, brokatowe "gumki" o minogowatym kształcie.

Niekiedy najbardziej skuteczne okazują się jigi. Jest to przynęta, do której polscy wędkarze wciąż nie nabrali przekonania, rzadko więc można kupić je w sklepach. Przypominają klasyczne sandaczowe koguty z jezior zaporowych. Samodzielne wykonanie nie jest specjalnie trudne.

Wystarczy zaopatrzyć się w główki do uzbrajania twisterów, spiłować je po bokach, pomalować fluorescencyjną farbą na pożądany kolor (biały, żółty, zielony) i zawiązać jiga. Można go wykonać z miękkiego włosia, z rozczesanego włókna wiskozowego, z piór czy wreszcie z różnego rodzaju sizalowych sznurków. Do wiązania używa się cienkiego drutu miedzianego z cewek, szpagatów omotkowych, lametek i mulin do wiązania sztucznych much. Bardzo atrakcyjnie wyglądają jigi o nimfopodobnych korpusikach, nasączonych dla wzmocnienia bezbarwnym lakierem. W rzekach i płytkich zbiornikach nie są konieczne spowalniające opadanie kołnierzyki charakterystyczne dla kogutów.

I to już właściwie cały komplet sandaczowy. Dochodzi jeszcze podbierak, rozwieracz zakończony kulkami, szczypce do wyjmowania haków i tłuczek do natychmiastowego uśmiercania sandaczy. Ten ostatni jest koniecznością - trudno wyobrazić sobie męczarnie ryby przenoszonej na agrafce od stanowiska do stanowiska, co bardzo często można zaobserwować nad naszymi wodami.